خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بخشد گناه بنده که او پادشاه ماستگوید که بنده ایست که او در پناه ماست
۲
منعم مکن به غمزهٔ خونریز در غمتغمّاز نیست نیک بدان کاو سیاه ماست
۳
خون جگر ز دیده گشادم ز غم ببینگر نشنوی تو مردم چشمم گواه ماست
۴
جان در امید وصل تو دادیم دلبراگفتی شبی که بندهٔ بی اشتباه ماست
صفحهٔ ۱ از ۲