خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم دیده به رویی خوب بسته‌ستز جستجوی هرکس باز رسته‌ست
۲
چو زلف سرکشت آشفته حالیستچو لعل می پرستت می پرستست
۳
سر زلف سیاهت را وطن ساختجزاک الله به نامی نیک جسته‌ست
۴
دو زلف تو پریشان حال چون منمدامت نرگس مخمور مستست
صفحهٔ ۱ از ۳