خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جز خیال رخ تو در دل ما ننشسته‌ستمهر از آن روی چو ماه تو دلم بگسسته‌ست
۲
سرگذشتیست مرا دوش که ای سرو سهیجز خیال تو کسی بر سر ما نگذشته‌ست
۳
بی وفایی مکن ای دوست که هرگز چون تودر جهان هیچ کسی عهد و وفا نشکسته‌ست
۴
در هوای سر کوی تو دل مسکینمشاه بازیست مقید که پرش بربسته‌ست
صفحهٔ ۱ از ۲