خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای نور هر دو دیده جفا را نهایتستما را فراق روی تو دانی کفایتست
۲
خسرو تویی حقیقت و شیرین منم یقینورنه ز گفت و گوی نظامی حکایتست
۳
زین بیشتر عنان محبّت ز ما متابجانا مرا به لطف تو چشم عنایتست
۴
بنواز بنده‌ای که ندارد بجز تو کسناچار بنده را ز تو چشم رعایتست
صفحهٔ ۱ از ۲