خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دو دیده تا که دلم دیده در جمال تو بستببست در تو دل و از غم جهان وارست
۲
به قامت چو سهی سرو، دل ز ما بربودبه لفظ همچو شکر نرخ نیشکر بشکست
۳
به تیغ شدّت هجران خویش خونم ریختبه تیر غمزه غمّاز جان ما را خست
۴
اگرچه خاسته‌ای از سر وفا چه کنمدل حزین به سر کویت ای صنم بنشست
صفحهٔ ۱ از ۳