خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا گویی که عشقت سر نبشتستکه خاکم را به مهر تو سرشته‌ست
۲
نرویَد در دلم جز بیخ مهرتکه تخم مهر رویت زود کِشته‌ست
۳
چو روی او ندیدم هیچ چهریبنی آدم نباشد او فرشته‌ست
۴
چه بودی گر چنین بدخو نبودینگار خوب رو را این سرشتست
صفحهٔ ۱ از ۲