خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرو از قد و قامت تو پَستستبر خاک ره از غمت نشسته‌ست
۲
گویی که گِل مرا ز بنیاداز آب و هوای تو سرشته‌ست
۳
از سر بگذشت آب چشمماینم به فراق سرگذشتست
۴
این عادت و خوی و بوی کاو راستزآدم نبود که او فرشته‌ست
صفحهٔ ۱ از ۲