خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در چشم ما خیال سهی سرو بس خوشستقد صنوبرش بر ما خوب و دلکشست
۲
بر یاد آن دو روی چو گلنار و لعل لبهمچون سپند جان جهانی بر آتشست
۳
آن ترک نیمه مست چه خورده‌ست گوییاکز باده هر دو نرگس او مست و سر خوشست
۴
زلف تو را چه بود که از باد صبحدمدایم چو خاطر من مسکین مشوّش است
صفحهٔ ۱ از ۲