خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم ز درد فراقش فغان برآورده‌ستمرا فراق عزیزان ز جان برآورده‌ست
۲
گل وصال امید درخت دلدارانبه بخت من همه جور زمان برآورده‌ست
۳
ز تیر غمزه‌اش ای دل حذر کنی اولیکه ترک مست ز ترکش کمان برآورده‌ست
۴
رخش ز شرم ببرده‌ست رنگ و بوی گللبش به شکّر مصری زیان برآورده‌ست
صفحهٔ ۱ از ۲