خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا رخسار مهرویی پسندستکه از زلفش مرا بویی پسندست
۲
به ما باری نمی‌آید ز بد نیکتو را گر گفتِ بدگویی پسندست
۳
بگفتم زلف او گیرم فرادستخطا گفتم مرا بویی پسندست
۴
نه بوی و روی باشد حاصل از دوستبه دلبر خوی دلجویی پسندست
صفحهٔ ۱ از ۲