خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرغ جانم به سر کوی بتی در بندستبه نسیمی ز سر کوی وفا خرسندست
۲
به کمانی که بود راست چو ابروی کجشتیر مژگانش تو گویی ز هواش افکنده‌ست
۳
درد دل هست بسی زان لب و رخ بر دل منلاجرم چارهٔ درد دل ما گل قندست
۴
مرغ عشق رخ دلدار به منقار قضاگوییا مهر رخش در دل ما آکنده‌ست
صفحهٔ ۱ از ۲