خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو زلف تو جهان بس بی قرارستنپنداری که با کس پایدارست
۲
دو زلف سرکش رعنات با ماچرا آشفته همچون روزگارست
۳
نیفتاده‌ست در دست کسی شادنگاری چون تو تا دست و نگارست
۴
نیایم در شمار ای دوست زان رویکه عاشق در جهانت بی شمارست
صفحهٔ ۱ از ۲