خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم وصال تو را از جهان طلب کارستچرا که در غم هجران به کام اغیارست
۲
دو دیدهٔ دل خود را به هم نیارم زدکه از فراق رخت تا به روز بیدارست
۳
نباشدم دل خرّم چرا نمی‌دانممگر که خرّمی و عیش جمله با یارست
۴
وصال یار که بودی همیشه پندارمهزار بار به دلبر مرا ز پندارست
صفحهٔ ۱ از ۳