خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از لطف خویش درد دلم را دوا فرستمن بی نوای وصل ز وصلم نوا فرست
۲
بیگانگی مکن تو از این بیش دلبرابویی ز زلف خویش سوی آشنا فرست
۳
گر قاصد امین تو نیابی به سوی مابه زو رسول نیست به دست صبا فرست
۴
بی روی تو غبار گرفته‌ست دیده‌اماز خاک پای خویش مرا توتیا فرست
صفحهٔ ۱ از ۲