خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرویست قدّ دلبر و آزاد بس خوشستبر جویبار قامت شمشاد بس خوشست
۲
چون بلبلان به شوق جمال و کمال گلاز عاشقان روی تو فریاد بس خوشست
۳
ای دلبر ستمگر رعنای بی وفابر جان ما ز دست تو بیداد بس خوشست
۴
آزاد گشته‌ام چو سهی سرو در جهاندانی یقین که بنده آزاد بس خوشست
صفحهٔ ۱ از ۲