خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که عزم عشق رویش می‌کندعشق رویش همچو مویش می‌کند
۲
هر که ندهد این جهان را سه طلاقهمچو دزد چار سویش می‌کند
۳
او نیاید در طلب اما ز شوقدل به صد جان جستجویش می‌کند
۴
او نگردد نرم از اشکم ولیکاشک دایم شست و شویش می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۳