خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق توام داغ چنان می‌کندکآتش سوزنده فغان می‌کند
۲
بر دل من چون دل آتش بسوختبر سر من اشک‌فشان می‌کند
۳
درنگر آخر که ز سوز دلمچون دل آتش خفقان می‌کند
۴
عشق تو بی‌رحم‌تر از آتش استکآتشم از عشق ضمان می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۶