خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چمن بی بلبل و بی گل حرامستصبوح آن به چشم ما چو شامست
۲
تو از من گر نیاری یاد هرگزچرا شوق رخت جانا مدامست
۳
اگرچه خون ما بر تو حلالستز عشقت خواب و خور بر ما حرامست
۴
ز بس خونی که خوردم در فراقتمرا خون دل از دیده به جامست
صفحهٔ ۱ از ۳