خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ز جان برگیر تا راهت دهندملک دو عالم به یک آهت دهند
۲
چون تو برگیری دل از جان مردوارآنچه می‌جویی هم آنگاهت دهند
۳
گر بسوزی تا سحر هر شب چو شمعتحفه از نقد سحرگاهت دهند
۴
گر گدای آستان او شویهر زمانی ملک صد شاهت دهند
صفحهٔ ۱ از ۴