خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۳۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل من در فراق شیداییستخسته از درد ناشکیباییست
۲
گر پریشان شده‌ست معذورستدایماً زان دو زلف سوداییست
۳
عشق او را چگونه شرح دهمبی سخن در کمال زیباییست
۴
قامتش را چه نسبت است به سرواعتدالی به حدّ رعناییست
صفحهٔ ۱ از ۳