خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را نمی‌رود نفسی یاد او ز یادیارب که یاد او ز دل خسته کم مباد
۲
هرچند اعتقاد تو با ما درست نیستهر دم زیادتست مرا با تو اعتقاد
۳
من جز به یاد تو نزنم یک دم و تو رایک دم نیاید از من آشفته حال یاد
۴
پیوسته شادی تو اگر در غم منستهرگز دلم بجز غم عشقت مباد شاد
صفحهٔ ۱ از ۳