خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا به صبحدمی در چمن گذار افتادز بوی گل به مشامم خیال یار افتاد
۲
گذشت یک دو سه بیتی به خاطرم به هوسچو از هوا نظرم سوی آن نگار افتاد
۳
نگاه کردم و دیدم گرفته آشوبیچنانکه چرخ ازآن ناله بیقرار افتاد
۴
سؤال کردم و گفتم چه غلغلست به باغهزار ناله و فریاد در هزار افتاد
صفحهٔ ۱ از ۴