خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا با قامت آن سرو آزادمسلمانان ز جانم بس خوش افتاد
۲
نهال قامتش سرو بلندستکه بیخ صبر برکندم ز بنیاد
۳
خیالش از دو چشمم کی شود دورکه در سالی نیارد یک دمش یاد
۴
ز غم گشتم مسلمانان چو مویینگویی از وصالت کی شدم شاد
صفحهٔ ۱ از ۳