خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل رفت و باز با سر زلفش قرار دادجان ستم کشم به سر زلف یار داد
۲
دستم نگار کرد به خون دو دیده بازتا اختیار خویش به دست نگار داد
۳
بیخ محبّتش که نشاندم به باغ جانپروردمش به خون دل آنگه چه بار داد
۴
در فصل نوبهار چمن گل برآوردما را به جای گل فلک سفله خار داد
صفحهٔ ۱ از ۳