خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به بستان جهان ای سرو آزادز جانت بنده گشتم تا شود شاد
۲
از آن تا قدّ رعنای تو دیدمز چشم افتاد ما را سرو و شمشاد
۳
چرا کندی ز بستانِ امیدمدرخت مهربانی را ز بنیاد
۴
به کویت همچو خاک ره فتادیمکه یک روزت نظر بر ما نیفتاد
صفحهٔ ۱ از ۳