خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند کنم جانا از دست غمت فریادزین بیش نمی‌آرم من طاقت این بیداد
۲
من با غم هجرانت تا کی گذرانم روزشاید که کنی یک شب از وصل خودم دلشاد
۳
دیدم قد رعنایت گشتم ز میان جانمن بنده آن قامت هستی تو چو سرو آزاد
۴
بخرام میان باغ تا قامت تو بیندافتد ز قدم در دم هم طوبی و هم شمشاد
صفحهٔ ۱ از ۲