خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فریاد و فغان در غم هجران تو فریادتا چند کنی بر من دلسوخته بیداد
۲
تا کی غم هجران بنهی بر دل ریشمتا کی نکنی یک شبک از وصل خودم یاد
۳
یک دم نزنم بی تو تو دانی که چنین استبا آنکه نیاری ز من خسته دمی یاد
۴
از آتش هجران تو خاکستر محضیماز ما که رساند به تو پیغام مگر باد
صفحهٔ ۱ از ۲