خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی که تخم غمت در میان جان کاردروا بود که جهان را ز یاد بگذارد
۲
مکن ستم تو از این بیش نور دیدهٔ منکه دیده‌ام ز فراق رخ تو خون بارد
۳
طریق دلبر من دلبریست باکی نیستولی چو برد دلم را بگو نگه دارد
۴
دلم ببرد و به غم داد و قصد دینم کردبه غیر دلبر عیار من که آن دارد
صفحهٔ ۱ از ۳