خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۴۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبا آمد پیامی سویم آوردمگر زان دلبر گلبویم آورد
۲
که بستان شد معطّر از نسیمشچو از زلف بت مه‌رویم آورد
۳
هوا گویی ز لطفش مشک‌بیزستکه بویی زان خم گیسویم آورد
۴
بسی منّت ز باد صبح دارمکز آن زلف معنبر بویم آورد
صفحهٔ ۱ از ۲