خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۵۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرغ جان من دلخسته هوا می‌گیردبوی زلف تو هم از باد صبا می‌گیرد
۲
ماه و خورشید جهان را به یقین می‌دانمکز رخ روشن تو نور و ضیا می‌گیرد
۳
طوبی و نارون اندر چمن باغ بهشتاز قد و قامت تو نشو و نما می‌گیرد
۴
ای طبیب دل پُر درد نگویی با منکز من خسته ملال تو چرا می‌گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲