خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۵۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
او کی از روی عنایت به جهان پردازدیا شبی وصل رخش کار غریبی سازد
۲
در گمانم ز کماندار دو ابروش که اوچون کمانم بکشد باز و چو تیر اندازد
۳
به زکات رخ زیباش و جوانی آخرچه شود گر دمکی با غم ما پردازد
۴
تا کی از ناوک دلدوز جهان آشوبشدل مسکین مرا بوته هجران سازد
صفحهٔ ۱ از ۲