خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۵۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا مُشکی که از زلف تو ریزدخوشا بادا که از کوی تو خیزد
۲
رخت را در چمن گر گل ببیندز شرم روی تو در دم بریزد
۳
ز چشم شوخت آهوی تتاریخورد زنهار و از پیشت گریزد
۴
دلم در کوی تو جان کرده ضایعبه سر، خاک رهت تا چند بیزد
صفحهٔ ۱ از ۲