خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۵۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن غمزه فتّانت از خواب چو برخیزددانم که ز هر گوشه صد فتنه برانگیزد
۲
بر خاک درش دایم چون معتکفیم از جانآخر ز چه رو جانان خون دل ما ریزد
۳
بر خاک من مسکین چون درگذری ای دوستگردیم چو برخیزد در دامنش آویزد
۴
جان گم شده از دستم بر خاک سر کویشدل خاک سر هر کو بی فایده می‌بیزد
صفحهٔ ۱ از ۲