خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۵۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درد مرا مگر ز طبیبم دوا رسدفریاد خستگان بلا هم خدا رسد
۲
آن جور و خواریی که تو کردی به جان منگر برکشم ز سینه خروشی مرا رسد
۳
عشّاق روی خوب تو بسیار در جهانوصلت کجا و من به کجا کی به ما رسد
۴
حال من گدای ستمدیده حزینروزی مگر به سمع تو ای پادشا رسد
صفحهٔ ۱ از ۳