خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۵۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوی مهرت به مشام من شیدا نرسدگنج وصل تو به هر بی سر و بی پا نرسد
۲
حاکمی گر بکشی بنده و گر بنوازیمنع در مصلحت شاه گدا را نرسد
۳
راستی سرو سهی گرچه به قد می‌نازدلیک با قدّ تواَش دعوی بالا نرسد
۴
من بی دل چه کنم چون ز تو دور افتادمآه اگر وامق بیچاره به عذرا نرسد
صفحهٔ ۱ از ۲