خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۵۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که را مهر رخ خوب تو در دل باشدگر بود غافل از آن وجه نه عاقل باشد
۲
هر که در سلسلهٔ زلف تو ای جان و جهاندرنیاویخت توان گفت که غافل باشد
۳
گرنه خون جگر از دیده خورم در غم توپس مرا از غم عشق تو چه حاصل باشد
۴
جنّت و روضهٔ فردوس نخواهد هرگزهر کسی را که سر کوی تو منزل باشد
صفحهٔ ۱ از ۲