خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۵۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا تا دل به رویت مهربان شدز دیده خون دل گویی روان شد
۲
دلم بر خاک کویت زار بنشستروان تا قامت سرو روان شد
۳
به بوی آنکه پایت را ببوسدبدان امّید خاک آستان شد
۴
دل بیچاره ساکن گشت آنجافدای خاک کوی دلبران شد
صفحهٔ ۱ از ۳