خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زلف را چون به قصد تاب دهدکفر را سر به مهر آب دهد
۲
باز چون درکشد نقاب از رویهمه کفار را جواب دهد
۳
چون درآید به جلوه ماه رخشتاب در جان آفتاب دهد
۴
تیر چشمش که کم خطا کرده استمالش عاشقان صواب دهد
صفحهٔ ۱ از ۳