خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۶۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مسکین دلم ز درد تو فریاد می‌کنداز بس که روز هجر تو بیداد می‌کند
۲
زین بیش غم مَنِهْ به دلِ خسته‌خاطرمکز غم رقیب بیهده دل شاد می‌کند
۳
گر بگذرد قدت چو سهی سرو در چمنصد بنده را ز لطف خود آزاد می‌کند
۴
هر دیده‌ای که قدّ دلارای او بدیدهرگز نظر به قامت شمشاد می‌کند؟
صفحهٔ ۱ از ۳