خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۶۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیشتر خلق جهان در پی جاه و درمندز وفا دور و جفاجوی و نه اهل کرمند
۲
روزگاریست پُر آشوب که از خلق جهانحذر اولیست که یاران وفادار کمند
۳
وحشتی از همه دارند ندانم که چراهمچو آهوی چرا گشته، ز مردم برمند
۴
بهر یک نان که مبادا به جهانش سفلههست امکان که تهیگاه هم از هم بدرند
صفحهٔ ۱ از ۲