خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۶۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرو سیمینم به تنها می‌رودچون به تنها سوی صحرا می‌رود
۲
سرو نازا بر دو چشم ما نشیننیست پنهان زآنکه هرجا می‌رود
۳
دل ببرد و قصد جانم می‌کنداین چه بیدادست بر ما می‌رود
۴
قامت او شد بلای جان مااین سخن دانی ز بالا می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۲