خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۶۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وقت آنست که دلبر ز جفا باز آیدبا من خسته دل سوخته دمساز آید
۲
بلبل دلشده نالان ز زمستان فراقشد بهاران که دگر باره به آواز آید
۳
رونق باغ و گلستان نبود بی رخ تومگر از سایه شمشاد تو با ساز آید
۴
مرغ جانم شده پا بست به دام سر زلفگل رویت چو نمایند به آواز آید
صفحهٔ ۱ از ۲