خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۶۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نگار من ز منش گرچه عار می‌آیدمرا به عشق رخش افتخار می‌آید
۲
چگونه شرح توان داد از غم هجرانچه جورها به من از روزگار می‌آید
۳
امید بود مرا کز دلم غمی ببردبسی غمم به دل از غمگسار می‌آید
۴
بیا که در غم هجر تو جان شیرینمبه لب مرا ز غم انتظار می‌آید
صفحهٔ ۱ از ۳