خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۷۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر نقاب بت من ز چهره بگشایدبسا دلی که به شوخی به غمزه برباید
۲
ز لوح خاطر من یاد دوست نتوان بردولی اگر بکند یاد ما دمی شاید
۳
دلا به گردش و دور زمانه باید ساختنه آنچنان که بباید چنان که می‌آید
۴
صبا بیار ز زلف نگار ما بوییکه تا دماغ دل من از آن بیاساید
صفحهٔ ۱ از ۲