خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۷۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چمن به صبحدمی چون به گل بیارایددماغ جان من از بوی آن بیاساید
۲
فروغ مهر نماند به چرخ میناگوناگر نگار من از دور چهره بنماید
۳
خم کمان دو ابروی دوست محرابیستچه حاجتست که آن را به وسمه آراید
۴
یقین که ماه ز شرم رخش شود بی نوراگر نقاب ز خورشید روش بگشاید
صفحهٔ ۱ از ۳