خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۷۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر آفتاب تجلیش روی بنمایددلا یقین که تو را کار بسته بگشاید
۲
اگرچه هست بر آئینه صفا زنگاربه صیقل در توفیق زنگ بزداید
۳
وگر چو زلف پریشانیم نباید دیداگر به یک سر مو در عنایت افزاید
۴
چه حاجتست مرا بر دری دگر رفتنبه حال بنده اگر التفات فرماید
صفحهٔ ۱ از ۳