خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۷۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا وصال رخت ای نگار می‌بایداگر مراد دل ما نمی‌دهی شاید
۲
نظر به روی تو کردن چو خوش بود تا روزکه عکس روی تو خواب از دو دیده برباید
۳
ببست جان و دلم دیده در خیال رُختمگر دری ز وصالت خدای بگشاید
۴
ز لطف خویش بیاراست زیور حسنتمشاطه کرمش آنچنان که می‌باید
صفحهٔ ۱ از ۲