خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۷۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کردگارم مگر از غیب دری بگشایدرهی از لطف به کوی تو مرا بنماید
۲
هست امید من دلخسته که لطف و کرمشگره از کار فروبسته ما بگشاید
۳
پیش از این در ظلمات شب هجرم بکشدبو که خورشید وصال تو رخی بنماید
۴
از جفایی که فلک کرد بدین خسته دلمعقل سرگشته سرانگشت تحیر خاید
صفحهٔ ۱ از ۲