خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۷۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به جان آمد دلم از جور دلدارغمم افزون شد از اندوه غمخوار
۲
مرا گویی که غمخواری نداریمن از غمخوار گشتم اینچنین خوار
۳
چه می‌پرسی که از عشقش چه داریدل و جانی ز درد و غصّه افگار
۴
به کنج محنتی با درد هجرانبمانده بی دل و بی صبر و بی یار
صفحهٔ ۱ از ۳