خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۸۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز مهرویان بود گویا وفا خوشکه نبود از نکورویان جفا خوش
۲
نسیم زلف یارم بود گوییکه من بویی شنیدم از صبا خوش
۳
طبیب دردمندانی و دانیکه بر دردم بود از تو دوا خوش
۴
غباری کز سر کوی تو خیزدبه چشم ما بود چون توتیا خوش
صفحهٔ ۱ از ۳